Sport is vaak een mooie metafoor voor werk. De loopbaancurve van een beroepsporter is best vergelijkbaar met die van een ambitieuze ambtenaar. De sportcarrièrre ontwikkelt zich alleen in veel kortere tijd en daardoor veel heftiger. Vandaar de mooie metaforen. In dit geval over het moment van vertrekken.
Ik volg graag het Amerikaanse profhonkbal in het algemeen en de New York Yankees in het bijzonder. (Eerder schreef ik over het bijzondere doorzettingsvermogen van Jim Abbott). Deze club heeft de meeste World Series (27) gewonnen van alle professionele honkbalclubs in Amerika.
In 1995 kwam Jorge Posada voor het eerst bij de Yankees, vanuit het eigen opleidingssysteem. In 1996 werd dat team kampioen. De ’96 Yankees worden over het algemeen gezien als het beste team ooit. In 1997 werd Posada de vaste catcher. Samen met drie andere vaste waarden van het team (Derek Jeter, Mariano Rivera en Andy Pettitte) werd hij gerekend tot de ‘core four‘. In 1998, 1999 en 2000 werd hij kampioen met de Yankees. In 2007 (een topjaar voor hem) tekende hij een nieuw, vierjarig contract met de Yankees (voor ruim 50 miljoen). Hij was toen 35. In 2009 wonnen de Yankees weer de World Series. Posada was erbij.
In 2011 werd hij 40. Dat is oud in de topsport. Zeker voor catchers. Aan het begin van het seizoen van 2011 bepaalden de Yankees dat Posada niet meer de vaste catcher kan zijn. Zijn lichaam heeft te lijden van 16 seizoenen in de Major League. Vonden zij.
Een alternatief werd gevonden. Posada krijgt de rol van aangewezen slagman, degene die slaat voor de de pitcher. Een heel andere rol dan hij tot dan gewend was. De omschakeling gaat niet vanzelf. Het is lastig in de wedstrijd te komen zonder mee te draaien in de veldbeurten. Zijn doorzettingsvermogen en wil om te winnen maken dat hij het laatste jaar van zijn contract toch in stijl (met succes) en dus met opgeheven hoofd kan afsluiten. De meeste mensen gaan ervan uit dat hij stopt. Omdat hij minder kan brengen dan hij altijd deed.
Alleen wil hij eigenlijk niet stoppen. Deze life long-Yankee kan nog veel bijdragen. Vanaf de reservebank. Als back-up. Als mentor. Hij is nog niet klaar. Kijk maar naar dit fragment. De play offs naar de World Series zijn verloren. Het besef dat hij voor het laatst voor de Yankees speelde, begint door te dringen. Maar hij wil er niet aan. En hij wil zich dat ook niet laten aanpraten. Hoe stop je met iets waar je zoveel van houdt?
In het off-season is sprake van een nieuw contract bij andere clubs. Dat betekent dat hij voor het eerst van zijn leven bij een andere club zou moeten spelen. Dat is vreemd. Iedereen gunt hem zijn goede afsluiting. Bij de Yankees. Waarschijnlijk lukt het hem om toe te geven aan het moment. Om op tijd te stoppen. Voordat hij teveel concessies moet doen aan de manier waarop hij het spel wil spelen. Of voordat anderen dat voor hem doen. Hoe zit dat bij jou?
VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)
Loading...
